::Que facer?::
Comments: 1 - Date: Xuño 3rd, 2008 - Categories: ::Artigos*Crónicas*Contos*Comunicados::
Concibulo de relixións raras. Hoxe sesión de adiviñación nun antigo orfanato -é un tópico, pero funciona: aínda que se poidésemos iriamos a Boleskine House, sen dúbida. Ósos de gaivotas, ron habano, veas, tambores misturados con ritmos xitanos, tarot, miradas cómplices. Vakratunda Mahaakaaya Surakotee Sama Prabha irvighnam kuru mey Deva Sarva kaaryeshu Sarvadaa. O mantra resoa na habitación: os ósos falan. As Prediccións prolónganse ao longo de toda unha noite. Os métodos sucédense.
-
A adiviñación está en realidade mal entendida. As cartas non len o futuro. As entrañas non amosan o destino. Todo o contrario. A adiviñación é creación de posibles. Desexo, tamén. Por iso hai que levar coidado con ela. Tamén ocorre que as pantasmas -propias, colectivas- resoan na predicción. Poden arrastrarnos ao outro lado da pantalla, o "seu" lado da pantalla -como na película "Poltergeist". Repetición e non máis que repetición. Conxelación do tempo inventado. Pero estas pantasmas poden ser (re)empregadas. Iso é! Niso consiste a creación: pantasmas travestidas. Agora si: Diferencia e repetición.
-
Adxuntamos a continuación algúns destes sortilexio-prediccións. O mundo semella ser de novo reflexo das cartas: crise dentro dunha crise. A pregunta que nos faciamos antes desta noite volta a aparecer: que facer?
-
[PDF] Movimientos en las crisis. Institucionalización autónoma, mitopoiesis y semiopolítica.
[PDF] Se vende Universidad.
[PDF] Repensar la crisis y la acción de los movimientos.
-
chuzame - 
Comment by gongh - 3 Xuño 2008 @ 5:53 pm
¿Qué facer? Entrar e bailar sin complexos. Como fai todo quisque, xa sabedes. Deixar de facer botellón barato e remolón nas portas do intelecto.
1.Disfrutemos do feito de ser adultos e poderosos. Morte ó neno cagón que hai en nós. Reacción contra a esclerotización,a infantilización e os escándalos de corrupción nos politburós das xa aburridas e litúrxicas institucións antagonistas. Guy the bored…
2.Practicar como terapia anti-antisistema un devir pijo-hedonista. A revolución se constrúe agora dende dentro, non dende as aforas da marxinalidade perrofláutica criptocristiana. Sexo en Nueva York, entender a Von Hayek e papar racións de navallas á plancha son obxetivos intelectuales válidos. A cantidade de marisco inxerida é directamente proporcional á validez do discurso.
3.Achegarse ós guapos e ós alegres. Alonxarse dos feos e dos cabreados.
4.Pensar na expresión de Richard Dawkins: “Non hai evolución sen procreación”. Ter na reproducción da información contida nas diferentes estructuras autopoiéticas vitais recoñecibles na actualidade (xenes, memes, capital) un punto de partida estructural para o desenrolo de todo discurso. ¿Que agocha esa neurótica fuxida do tema da procreación por parte do antagonismo mainstream?
Leave a comment